دوست دارم وقتی که مردم تابوتم سیاه باشد

تا همه بفهمند که سیاه بخت از دنیا رفتم

دوست دارم وقتی که خاکم میکنند دستانم بیرون از خاک باشند

تا همه بفهمند که چیزی با خود نبردم

دوست دارم وقتی که مردم چشمانم باز باشد

تا همه بفهمند تا آخرین لحظه چشم انتظار بودم

دوست دارم وقتی که مردم به جای اشک رفیقان تکه یخی بر

روی قبرم بگذارند تا با اولین طلوع اشعه ی

خورشید آب شود و تکه تکه بر روی صورتم بریزد

 آدمک آخر دنیاست بخند آدمک مرگ همین جاست بخند

دستخطی که تو را عاشق کرد شوخی کاغذی ماست بخند

آدمک خر نشوی گریه کنی کل دنیا سراب است بخند

آن خدایی که بزرگش خواندی به خدا مثل تو تنهاست بخند

 فکر می کردیم عاشقی هم بچگیست اما حیف این تازه اول زندگیست

 زندگی چیزست شبیه یک حباب عشق آبادیه زیبایی در سراب

 فاصله با آرزوهای ما چه کرد کاش می شد درعاشقی هم توبه کرد

   زندگی زیباست زشتی های آن تقصیر ماست

   در مسیرش هر چه نازیباست آن تدبیر ماست

   زندگی آب روانیست روان می گذرد

   آنچه تقدیر ماست همان می گذرد  

بچه ها ما دیگه احتمالا"از این به بعد کمتر بیایم نت 

خوب هفته ای یکی دو بار بهتون سر میزنیم

ولی به کسایی سر میزنیم که ما رو فراموش نکردن

چند تا عکس خوشمل هم براتون توی ادامه ی مطلب گذاشتیم

               دوستون داریم

ما همیشه صداهای بلند را میشنویم

پررنگ ها را میبینیم

سخت ها را میخواهیم

غافل از این که خوب ها

آسان می آیند بی رنگ میمانند وبی صدا میروند

اگر نمی توانی اقیانوس باشی، دریا باش، اگر نه رودخانه باش واگر نمی نتوانی رودخانه باشی

نهری كوچك باش، اما هیچ گاه مرداب نباش.نهری باش جاری، زلال و مهربان و با جوشش

زیبایت زندگی را به همه هدیه كن چون وقتی حركت میكنی هم زنده ای و هم به دیگران زندگی

می دهی ، سبزه های كنار نهر را دیده ای چه زیبا چشم رانوازش می دهند و ماورای پروانه

های لطیف و زیبا هستند، این ها به خاطر سخاوت و مهربانی نهر كوچك اما جاری است، پس تو

هم با الهام از این رود كوچك جاری شو و بدان خدا در همه حال با توست..

چقدر سخته تو چشای کسی که تمام عشقت روقلبت هدیه

دزدیده و به جاش یک زخم همیشه گی ، رو قلبت هدیه

داده زل بزنی به جای اینکه لبریز کینه و نفرت شی

حس کنی که هنوز هم دوسش داری

چقدر سخته دلت بخواد سر تو باز به دیواری تکیه بدی

که یک بار زیر آوار غرورش همه وجودت له شده

چقدر سخته تو خیالت ساعت ها با هاش حرف بزنی اما

وقتی دیدیش هیچی جز سلام نتونی بگی

چقدر سخته وقتی پشتت بهشه دونه های اشک گونه ها

تو خیس کنه اما مجبور بشی بخندی تا نفهمه که هنوز هم دوسش داری

چقدر سخته گل آرزو هاتو تو باغ دیگری ببینی و هزار

بار تو خودت بشکنی و اونوقت آروم زیر لب

بگی گل من باغچه نو مبارک 

غم کشیدن صنعت نقاش نیست